De auteur

De laatste jaren bezocht journaliste Joanie de Rijke vier keer Afghanistan. Ze was ‘embedded’ bij Nepalese Gurkha’s, de elitetroepen van de Britten. Ze wilde echter ook graag de situatie vanuit het gezichtspunt van de taliban optekenen. Na maanden van voorbereiding lukte het uiteindelijk om contact te leggen met een talibancommandant. Een ontmoeting werd geregeld, maar tijdens die ontmoeting besloten de taliban haar vast te houden. Zes dagen zat De Rijke in doodsangst, maar ze werd uiteindelijk vrijgelaten.

‘Ontvoerd worden is wachten. Gelaten, radeloos, misselijk van de beelden van onthoofdingen, begeleid door het roepen van Allah Akbar, steeds sneller. De tijd kruipt voorbij terwijl de wereld ergens ver weg doordraait. “We zijn er met zijn allen heel hard aan bezig om je vrij te krijgen, zo snel mogelijk.” Dat is het laatste dat ik per telefoon van mijn vrienden in Kaboel heb doorgekregen. Daarna besluit de commandant van de 12-koppige groep taliban dat ik genoeg gecommuniceerd heb. En weet ik niet meer wat er gaande is. De wereld is een stille plek geworden, hoog boven een kaal dal.’ (uit weblog voor Pauw & Witteman)