Taliban laten journaliste vrij In Afghanistan is een Nederlandse journalist vrijgelaten door haar ontvoerders. Het is Joanie de Rijke, die voor het Belgische blad P-Magazine werkt. Volgens de hoofdredacteur werd De Rijke vorige week zaterdag ontvoerd, maar is dat geheim gehouden uit veiligheidsoverwegingen. De verslaggeefster was op reportage in de buurt van Kabul, toen ze samen met haar tolk werd ontvoerd. Het blad heeft direct de Nederlandse en Belgische autoriteiten gewaarschuwd. De Rijke heeft de Nederlandse nationaliteit, maar woont al jaren in België. Volgens de hoofdredacteur is ze goed behandeld en fysiek in orde. Ze zit op dit moment in de Nederlandse ambassade in Kabul. Het is niet duidelijk of er losgeld is betaald voor haar vrijlating. Bron: NOS.NL 7-11-08

Aan de lezer

In de aandacht van de media voor mijn boek In handen van de taliban keren telkens onderwerpen terug die niet juist zijn of maar half belicht worden. Ik denk dat het goed is om een aantal misinterpretaties de wereld uit te helpen, omdat momenteel veel mensen conclusies trekken op grond van die – vaak onjuiste – berichtgeving in de kranten, terwijl ze mijn boek niet hebben gelezen.

Achter op mijn boek staat in grote letters: ‘Ik heb een risico genomen en het is fout gegaan. Maar ik leef nog.’
Vaak wordt mij voor de voeten geworpen dat ik een te groot risico nam door de taliban te willen interviewen. En dan met name omdat ik een vrouw ben, een blonde nog wel. Alle risico’s waar ik invloed op kon hebben, heb ik vooraf uitgesloten. Ik wist welke gevaren er waren. Ik wist ook dat als het me zou lukken – en daarin waren al meerdere (vrouwelijke!) journalisten me voorgegaan – ik een sterk verhaal zou hebben. Twee maanden heb ik aan de voorbereiding gewerkt, maar toch ging het fout. Bij de buitenwereld bestaat de indruk dat ik met mijn boek op een oneigenlijke manier uit zou zijn op respect of zelfs medelijden. Dat is niet zo. Om die reden heb ik het niet geschreven. Het is een persoonlijk, journalistiek verslag van een ongewone gebeurtenis, waarin ik meerdere perspectieven voor het voetlicht heb willen brengen. Overigens vertelde een aantal (vrouwelijke) journalisten me dat ook zij ‘ja’ zouden zeggen als ze de kans kregen de taliban te interviewen.

Momenteel wordt er in de berichtgeving over In handen van de taliban vooral gefocust op de verkrachting door de talibancommandant, en op het ‘begrip’ dat ik voor hem zou hebben. De fragmenten in het boek die het tegendeel aantonen zijn legio – daar verwijs ik graag naar. Dit wil ik er echter nog aan toevoegen: ik was tijdens de gijzeling gedwongen een rationele overlevingsstrategie te kiezen. Dat betekent níét dat ik begrip of zelfs sympathie heb voor de verkrachter. Ik moest zien te voorkomen dat de twaalf andere talibanleden me hetzelfde zouden aandoen en me uiteindelijk zouden onthoofden, wat een reële dreiging was. Ik lijd dan ook niet aan het Stockholmsyndroom, zoals herhaaldelijk is gesuggereerd.

Het is spijtig dat de aandacht in de media zich nu zo beperkt richt op deze aspecten, terwijl ik in mijn boek ook uitvoerig beschrijf wat de rol is van overheden in ontvoeringszaken als deze, en ik ook een (uniek) journalistiek inkijkje bied in het leven van de taliban, tot achter hun voordeur. Ook beschrijf ik hoe het is om als journalist op zoek te gaan naar een verhaal als dit. Maar vooral is het een verhaal over overleven.

Joanie de Rijke

Uitspraken Wilders over Joanie de Rijke tekenen moreel verval
Lees het boek en oordeel zelf!

Op donderdag 28 mei was het Verantwoordingsdag in de Tweede Kamer.
PVV-leider Geert Wilders vond het nodig niet alleen de regering ter verantwoording te roepen, maar en passant ook Joanie de Rijke, die in 2008 zes dagen gegijzeld werd door de taliban in Afghanistan. Hij wreef de journaliste aan dat ze begrip had getoond voor haar verkrachters en hij noemde het ‘tekenend voor het moreel verval.’ Wilders kreeg de kamerleden over zich heen, maar nam zijn woorden ‘voor geen millimeter’ terug. Over moreel verval gesproken!
Wilders, die een patent heeft op het selectief lezen van boeken, draaide met zijn uitspraken niet alleen de waarheid de nek om. Hij probeerde zijn ongenuanceerde gelijk te halen ten koste van een integere journaliste die in haar boek In handen van de taliban op een heel evenwichtige manier haar ervaringen beschrijft.
Joanie de Rijke reageert kort en krachtig: ‘Het slaat nergens op om een persoonlijk verhaal te misbruiken in een politiek steekspel. Wilders oordeelt zonder mijn boek gelezen te hebben. Ik wil graag met hem in debat als hij dat wel gedaan heeft.’