‘Ik heb een risico genomen en het is fout gegaan. Maar ik leef nog’, met die nuchtere woorden vat journaliste Joanie de Rijke de nachtmerrie samen waarin ze in 2008 terechtkwam.
In handen van de taliban, het boek dat vanaf 14 mei in de winkel ligt, is op de eerste plaats een indringend verslag van de zes dagen durende periode waarin Joanie de Rijke gegijzeld werd gehouden in de bergen van Afghanistan. In de hoofdstukken na dat verslag gaan de onderhandelaars in op het harde gevecht om de vrijlating. Daarbij komt de rol van de politiek in gijzelingszaken kritisch aan de orde.
Als freelancejournaliste bezocht Joanie de Rijke verschillende politieke brandhaarden. Ze was diverse malen in Afghanistan en heeft een groot netwerk opgebouwd. In haar reportages probeert ze te onderzoeken wat zich onder de oppervlakte bevindt. Haar integriteit en de neiging af te wijken van platgetreden paden maken het haar mogelijk persoonlijk contact te leggen met de mensen om wie het gaat.

Het verhaal
In augustus 2008 worden tien Franse paracommando’s door een talibangroepering in een hinderlaag gelokt en vervolgens gedood. Journaliste Joanie de Rijke besluit contact te leggen met de daders omdat ze hun kant van het verhaal wil horen. Na een aantal mislukte pogingen komt het op 1 november 2008 uiteindelijk tot een geheime ontmoeting met de groep van commandant Ghazi Gul. Wat een openhartig interview had moeten worden, ontaardt in een regelrechte nachtmerrie: samen met haar tolk wordt ze gegijzeld. Zes lange dagen leeft ze in doodsangst, tot – na spannende onderhandelingen over het losgeld – de vrijlating volgt.
Joanie de Rijke beschrijft op aangrijpende en onverbloemde wijze wat haar is overkomen.

Politieke implicaties
Het boek is meer dan een fascinerend verslag. De Schotse onderhandelaar Dave en de Vlaamse journalist Michaël Lescroart vertellen, na het verhaal van Joanie, over wat er achter de schermen gebeurde om haar vrij te krijgen. De onderhandelingen, waarvan commandant Ghazi zijn gijzelaar slechts summier op de hoogte houdt, worden op het scherp van de snede op particulier initiatief gevoerd. Het is een koortsachtig spel, een race tegen de klok, waarbij de Belgische en Nederlandse ministers op de achtergrond een cruciale rol spelen. Joanie de Rijke was niet ‘embedded’. In hoeverre is de regering in zo’n geval verantwoordelijk voor haar burgers? En wat is, na de perikelen rond de gijzeling van Arjan Erkel, het draaiboek als het gaat om politieke bemoeienis en het betalen van losgeld? Is er wel een draaiboek? Waarom hult de politiek zich in stilzwijgen? Het wordt tijd om de standpunten daarover aan te scherpen, zeker nu gijzelingen steeds frequenter voorkomen.