Oeverloos denken

‘Mijn laatste roman, Normale dagen, was voor mij een begin om meer afstand te nemen van de theatertaal. Minder een gedachtengang op papier te zetten die je bijna als een lange monoloog zou kunnen lezen. Al is het kenmerk van mijn personages (en zal het dat vermoedelijk wel altijd blijven) dat zij last hebben van een groot zelfbewustzijn, waardoor mijn proza uit veel gedachteomschrijvingen bestaat, in Normale dagen lukte het me voor het eerst om meer fysieke scènes te schrijven, meer omschrijvingen te geven, gebeurtenissen te omschrijven, in plaats van alleen maar gedachten. Dat is nog erg minimaal, maar het heeft mijn interesse meer gekregen en ik wil dat uitbreiden. Door deze laatste roman is mijn idee veranderd over hoe ik wil schrijven. Meer dan ooit heb ik het verlangen om de personages te confronteren met andere mensen, gebeurtenissen, de fysieke wereld.’