Home
Haar bloed
Een bloedmooie roman over liefde, passie en vriendschap
Onlangs verscheen Haar bloed, de nieuwe roman van Kristien Hemmerechts. In het voetspoor van Anna Enquist liep ook Kristien Hemmerechts als schrijfster twee weken mee in het VU medisch centrum in Amsterdam. En wel op de afdeling hematologie.
Mensen willen zich van elkaar onderscheiden, maar hoe uniek zijn we eigenlijk?
In Haar bloed gebruikt Kristien Hemmerechts het bloed als metafoor om zicht op een antwoord te krijgen. Als kind raakthoofdpersonage Titus Serfonteyn gefascineerd door de rode vloeistof. Wat is het, wat doet het, hoe werkt het?
Hoewel zijn moeder zich zorgen maakt over de wat eigenaardige hobby, legt ze zich erbij neer dat Titus is zoals hij is. Gelukkig heeft hij een vriend: de vroegrijpe, onbevangen Pieter. De combinatie werkt wonderwel. Titus’ dorst naar alles wat er te weten valt over het bloed leidt ertoe dat hij medicijnen wil studeren. Hij ontmoet de mooie Roos, die hij moet delen met Pieter. Wanneer duidelijk wordt dat Roos aan een nog onbekende ziekte lijdt, bijt Titus zich vast in het onderzoek.
Tweede druk is inmiddels verschenen
Kristien Hemmerechts over Haar bloed:
‘Hoe uniek is ons bloed? Niet erg uniek, als je bedenkt dat we het aan elkaar kunnen doorgeven, ook aan mensen die geen bloedverwanten zijn. En toch is het bloed van geen twee mensen identiek. Er zijn overeenkomsten en er zijn verschillen. Wat weegt het zwaarst?
De ene keer denk ik dat we te veel belang aan de verschillen hechten, of die nu van fysieke of psychische aard zijn, van seksuele of politieke, van biologische of culturele aard. De andere keer denk ik: wat zou de wereld zijn zonder verschil?
Titus Serfonteyn ziet in zijn bloed het bewijs van zijn uniciteit; hij is niet zoals andere mensen en hij wenst dat ook niet te zijn. Zijn vriend Pieter Kalhorn voelt zich door zijn bloed met de hele mensheid verbonden. Ik vermoed dat Pieter op meer sympathie bij de lezers zal kunnen rekenen. Zelf hou ik meer van de gevoelige, kwetsbare, getormenteerde Titus. Misschien incarneert Pieter een ideaal. Bewonderenswaardig, maar niet haalbaar.’
‘Kristien Hemmerechts was van bij haar debuut een grande dame. Haar stem en haar stijl zijn altijd even scherp en uniek gebleven, en haar temperament getrouw gaat ze nog steeds geen enkel taboe uit de weg. Niemand kan zich onze literatuur indenken zonder haar, en zonder de invloed die ze daarop al jaren uitoefent.' – Tom Lanoye
De pers over Haar bloed:
‘De rijke en beeldende taal van Hemmerechts tovert een onafwendbare en pijnlijke liefdesgeschiedenis.’ – Esta
‘In het tweede deel van de roman moet Hemmerechts het doen met wat ze heeft opgestoken bij hematologie en dan gebeurt er toch iets moois. Dan weet ze te betoveren, precies zoals Enquist vorig jaar. Het is een betovering die schuilt in duistere woorden als sclerodermie en leukocyten. Sombere poëzie weerklinkt in de afkorting MUD, die staat voor matching unrelated donor. Dit ziekenhuisjargon – zo zakelijk, zo feitelijk, vol angstaanjagende betekenissen – geeft deze roman een dosis raadselachtigheid en grimmigheid, die inhoudelijk goed past in het werk van Hemmerechts. Er ontstaat een spannende ongerijmdheid door dit vreemde, klinische ziekenhuisingrediënt.’ – De Volkskrant