Het idee


Martin Hendriksma:

‘Ik ben met mijn roman begonnen uit ergernis over en fascinatie voor de Groningse Blauwe Stad. Voor dit project wordt een aantal hectares ooit ingepolderd land weer onder water gezet om er drijvende vakantiebungalows voor Randstedelingen te creëren. De ultieme verpretting van het platteland.
Ik zocht naar een commentaar hierop, een van ernst doortrokken parodie. Mijn boek moest niet over een kunstmatig meer in Groningen gaan, maar over een kunstmatige berg in Drenthe. Ook daarop worden aan het eind van het boek vakantiebungalows neergezet (plus een kabelbaan naar de top en een fietspad voor bergbeklimmers), die het denkbeeldige dorp Garssen nieuw leven moeten inblazen maar die in feite de ondergang van het dorp betekenen.
Daar moest een verhaal aan voorafgaan, een verhaal over mensen van vlees en bloed. Ik kwam erop via een voormalige shirtsponsor van de voetbalclubs Cambuur en Veendam: Kroon Worst. Ik zag die naam als voetballiefhebber af en toe op het tv-scherm passeren, maar had nog nooit in mijn leven daadwerkelijk een Kroon Worst gezien. Zou het bedrijf wel bestaan? Op zoek naar details stuitte ik op internet op de voormalige vleesfabriek Udema in Gieten (Drenthe), begin twintigste eeuw begonnen en ergens in de jaren zestig of zeventig door Unilever overgenomen en vakkundig de nek omgedraaid. Over dit bedrijf bleek een boek te zijn geschreven. De familie Udema was allesbehalve saai. Neem alleen al de oprichting van het bedrijf: de eerste Udema – een timmerman – had zijn hand verwond bij een schot waardoor hij ander werk moest zoeken. Hij werd varkenshandelaar en stichtte een fabriek die met zijn metworst en Smac tot in Amerika beroemd werd.
Op een dag kwamen berg en fabriek in mijn fantasie samen. Toen kon ik gaan schrijven.’