|
-----------------------------------------------------------------------------------
Lezersrecensies
----
Een goed geschreven boek!
Toen ik de achterkant voor het eerst las, dacht ik
dat ik wel vaker over zulke onderwerpen gelezen had, maar het tegendeel
bleek al snel. Salto Mortale is geschreven vanuit verschillende
personen, zodat je van alle personen de achtergrond te weten komt.
Er zitten verschillende ontknopingen in, die het boek heel erg spannend
maken. Erg origineel in het boek vond ik de indeling. 'Het proces
van een renovatie'. Kortom; Een goed geschreven boek. Erg aantrekkelijk
om te lezen en op een originele manier geschreven. De onvoorspelbare
gebeurtenissen maken het helemaal af. Een plezier om te lezen!
Marloes Otten
----
Wat gebeurt er als vijf vrouwen bij elkaar worden
gebracht in een afgelegen en bouwvallig kasteel? De vijf vrouwen
verschillen ogenschijnlijk in karakter: nerveuze Esther, introverte
Simone, bazige Collette, komediante Anaïs en depressieve puber
Zoë. Maar verschillen deze vrouwen wel zo veel van elkaar?
Wat zijn hun geheimen? En wat is het geheim van kasteel Rochemarie?
Salto mortale beschrijft vijf vrouwen die zich opgegeven
hebben voor een restauratiecursus. Tijdens de cursus zullen zij
niet alleen aan Rochemarie werken, maar ook aan zichzelf. Als de
organisatie niet komt opdagen, besluiten ze te blijven. Tijdens
de verbouwing leren de vrouwen elkaar steeds beter kennen en blijken
ze één grote overeenkomst te hebben. Salto mortale
is op een boeiende wijze geschreven, de lezer blijft zich afvragen
wat het doel is van de samenkomst van de vrouwen. Het boek is geschreven
vanuit een wisselende perspectief. Dit maakt het boek niet alleen
boeiend, maar geeft de lezer het gevoel de vrouwen te kennen. Het
is voor de lezer eenvoudig zich met één of meerdere
vrouwen te identificeren. Bovendien zal iedere vrouw zich herkennen
in minstens één van de moeder-dochter relaties. Niet
alleen de karakters van de vrouwen worden op intrigerende wijze
beschreven, ook de sfeer van het landschap en het kasteel is voelbaar.
Claire Polders schrijft op een intrigerende wijze over moeders en
dochters. De soms filosofische uitspraken die de vrouwen doen, maken
het bovendien een inspirerend boek. Dat aan het einde van het boek
nog niet alle vragen beantwoord zijn, laat ruimte over voor een
eigen invulling en zorgt er voor dat de lezer nog dagen over het
boek en de vrouwen blijft nadenken.
Kortom : Salto mortale is een aanrader!
Hartelijke groet,
Noortje Dijkstra
----
Wanneer de waarde van iets alleen met geld te betalen
zou zijn, dan had ik voor Salto mortale graag een goed
bedrag neergelegd, maar ik kreeg het boek geschreven door Claire
Polders in de schoot geworpen door de uitgever! Graag geef ik gehoor
aan hun verzoek om het te recenseren. ... op een broeierige middag
in augustus komt Simone Jacobs aan bij een klein kasteel ... Het
kan niet anders of deze beginregel neemt je gelijk mee en het boek
blijft je meenemen. Een mysterieus kasteel waar uiteindelijk vijf
vrouwen hun intrek nemen en waar ze de docent hadden verwacht die
hen leiding zou gaan geven bij het restaureren van het kasteel.
Hij is er niet! Hij zal ook niet komen. Er gebeuren raadselachtige
dingen, maar dat wil niet zeggen dat je het boek dan een thriller
kunt noemen. De vrouwen hebben hun vrouwenverhaal, nee meer nog:
het gaat over moeders en dochters en toch is het geen vrouwenroman.
De personen worden zo intens beschreven dat je ze alle vijf haarfijn
door hun karakters weet te onderscheiden en toch kan je ook niet
zeggen dat het vanuit een psychologisch uitgangspunt geschreven
is. Kortom, het is niet zomaar een boek. Het is een boek dat boeit
en ook de lezer aan het werk zet om te achterhalen waarom het zo
boeit. Ik heb gezocht naar een samenvattende zin: het is een vrouwencyclus
van een maand en de vrucht was verrassend!
Hartelijke groet,
Rio Boeijinga - Alders
----
Vanaf het eerste begin wordt je door het boek nieuwsgierig
gemaakt. De schrijfster zet de vrouwen en hun karakters zo neer,
dat je ze als het ware op straat zou herkennen. Ook verderop blijft
het boek boeien en heb je moeite om het weg te leggen. Het boek
eindigt op een verrassende manier. Wat mij betreft een aanrader.
Hartelijke groet,
Jeannette van Genderen
----
Salto Mortale: Een iets te moeilijke sprong
Macht, verlangen, vrijheid en angst spelen de hoofdrol
in deze moderne psychologische vrouwenroman. Een zomermaand lang
vertoeven vijf vrouwen in een vervallen kasteel om dit te gaan opknappen.
Knappe realistische typeringen van de personages gecombineerd met
gesprekken die vloeiend verlopen of niet willen vlotten.
De schrijfstijl van Claire Polders is overdadig, de sfeertekeningen
van het kasteel in het begin te zwaar neergezet. Een beschrijving
van de ‘overwoekerde tuin met slijmerige mosgroei en stinkende
stronthopen’(halverwege pag. 25), is bijvoorbeeld zo’n
overbodige zin. Hoewel het boek leest als een trein ben ik niet
tevreden als ik het uit heb. Het is een vlot geschreven zomerroman,
maar de timing kan beter. Halverwege wil ik al weten wie de moeder
en dochter is. Ook de salto mortale(s), de (bijna) verdrinking (zie
de foto op de kaft) komen laat. Jammer genoeg levert het gevonden
dagboek weinig verrassends op. Het boek kent prachtige psychologische/filosofische
momenten maar de spannende verhaallijn is (vooral aan het einde)
te mager uitgewerkt.
Margo Knops
----
`Als je vrij wilt zijn moet je doen waar je bang voor
bent.’ Dit boek gaat over lef. Durf je jezelf te zoeken, jezelf
te zijn? Durf je je vertrouwde leventje achter je te laten? Alle
vijf vrouwen uit het boek verhalen op eigen wijze hierover.
In korte fragmenten worden heel scherp de karakters geschetst. Mooi
is de afwisseling tussen beschrijving van het heden en de dagboekfragmenten
van de vroegere bewoonster.
Het boek leest als een trein en zeker bij de eerste hoofdstukken
dacht ik aan een filmscript. (Misschien een goed idee?). Maar naarmate
er meer filosofische opmerkingen en gedachten in voorkomen, is het
ook een boek dat een rustige lezer vraagt: pas dan haal je er uit
wat er in zit ... En dat is heel veel! Een boek met veel verrassingen,
dat leest als een trein, ook voor mannen!
Hartelijke groet,
Thea van der Werf-Feenstra
----
Wat doe je wanneer je je ingeschreven hebt voor
een cursus in een middeleeuws kasteel en de cursusleiding komt niet
opdagen? Je blijft en probeert er, met vallen en opstaan, het beste
van te maken. Dat is precies wat de vijf vrouwen in Salto mortale
doen. De cursus blijkt een sprong in het duister te zijn, ieder
komt met zijn eigen doel en zijn eigen ervaringen en wil zich op
zijn eigen wijze waarmaken. Dat dit niet zonder botsingen gaat kan
eigenlijk niet uitblijven en of ieder haar doel bereikt heeft blijft
ook op het eind nog wat onduidelijk, al zijn de vrouwen dichter
tot elkaar gekomen en hebben zij de afstandelijkheid van het begin
wat laten varen.
Waneer je dit begin leest heb je het gevoel, door de snelle schrijfstijl
en korte hoofdstukken, dat je razendsnel het verhaal ingetrokken
wordt. Net als de vrouwen het kasteel ingetrokken worden: er is
geen weg terug, ze hebben haast om met hun cursus te beginnen!
Na het eerste deel, ‘De keuring’, wordt de schrijfstijl
relaxter en krijg je meer tijd alles goed in je op te nemen. Dit
is ook wel nodig; Salto mortale is een boek dat je niet ‘even
tussendoor leest’, je moet er duidelijk je gedachten bijhouden:
vijf personages en vijf verhaallijnen wisselen elkaar af en lopen
door elkaar heen, waardoor enige concentratie tijdens het lezen
wel vereist is.
Ook in dit boek begeeft Claire Polders zich weer op het mysterieuze
pad en weet zij de lezer te prikkelen met een ingenieus in elkaar
gezet verhaal, waarin emoties en psychologische kanten niet gemeden
worden. De sfeer wordt gedurende het hele boek goed behouden en
de intrigerende manier van schrijven houdt de lezer in zijn grip.
Kortom: een boeiend boek dat het verdient gelezen te worden!
Hartelijke groet
Cecilia Broomans
----
Als je van boeken houdt waarin je weg kunt kruipen
en je van personages gaat houden is dit een heerlijk boek, maar
het zou nog fijner lezen als de personages meer uitgewerkt waren.
Je gaat van de personages houden al zijn ze nog zo verschillend
en ze gaan ook van elkaar houden.
De verhaallijn had door nieuwe inzichten kunnen kantelen, maar na
een korte trilling volgt het verhaal weer zijn logisch verband en
dat is wel jammer het kantelen had het verhaal spannender en verrassender
gemaakt.
Die stukjes over het kasteel vroeger vond ik wel een goed idee,
het geeft het boek meer achtergrond, maar later blijven die gegevens
weer in de lucht hangen.
Aan het eind vond ik het boek spannend worden, wie of wat staat
er achter het hele gebeuren? Maar jammer genoeg volgt er voor mij
een open einde, waar geen spanning in zat.
Natuurlijk heb ik wel een beeld over de achtergrond, maar op deze
manier krijgt het niet veel betekenis.
Ik vond het een prettig boek om te lezen, maar vind het wel jammer
dat het niet spannender en verrassender was.
Arjenne Schep
----
Je kunt op verschillende
manieren aan een boek komen. Je koopt het omdat je er iets over
gelezen hebt. Of je hebt er iets over gehoord. Of je leest de achterkant.
Vijf vrouwen, vijf karakters komen onverwachts bij elkaar in een
oud kasteel. Dat geeft ontzettend veel buskruid, maar als lezer
ben je meteen op je hoede. Wie is je gids? Claire Polders, zegt
je op dit moment niet veel. De titel? Salto mortale. Goed, geeft
genoeg opening, ook al geeft het plaatje een verdronkene. Als het
Total loss had geheten had ik het zo weggelegd. Een salto mortale
geeft – zoals in een circus – veel spanning, het kan
misgaan, benieuwd naar het verhaal. Je rekent af en ergens heb je
het gevoel dat je rijker de winkel uitgaat, dan dat je er toen binnen
kwam. Terecht, blijkt later …
Voorzichtig krijg je een beeld van elk van de dames, terwijl het
verhaal zich geleidelijk ontwikkelt. Genoeg informatie om door te
blijven lezen, genoeg gedachtenspinsels van de één
over de ander en zichzelf om even in weg te duiken. Prachtige zinnen
en onminnen. Weglopers die blijven en blijvers, die wegdromen.
Met zo’n boek stap je als het ware op een trein, je wisselt
wel van coupé, maar aan uitstappen kom je niet toe, denk
je niet aan. Heerlijk onbespied meereizen. En … de spanning
blijft er in; soms heb je een vermoeden hoe het zal gaan, maar dan
ineens krijg je meer of andere informatie. Doorlezen dus, genietend
van vergezichten, inzichten en prachtige oneliners. Met ere zet
ik deze thriller bij de “polder(s)-romans”; geen overdadig
geweld of extreem uitgeleefde karakters. Maar eerlijke personages,
die je zo om je heen kunt ontdekken en ieder met zijn eigen verhaal.
Tot een soort climax – wat doet de geschiedenis van zo’n
leeg kasteel met jou …
Hartelijke groet
Dirk Idzinga
----
Het is een echt
vrouwenboek, door een vrouw geschreven, die erg goed kan observeren.
Ook beschrijft ze met gevoel de natuur en het kasteel. Bij de beschrijving
hiervan kun je haar zo naar binnen volgen.
De vijf vrouwen, die vier weken in het kasteel zullen wonen zijn
erg verschillend van karakter, maar ze hebben één
ding gemeen met elkaar: een behoorlijk slechte verhouding met hun
moeder. Claire Polders beschrijft duidelijk hoe de vrouwen op afstand
van elkaar blijven, maar elkaar toch meer of min accepteren. Tijdens
het lezen denk je steeds dat er iets buitengewoons staat te gebeuren.
Er hangt een geheimzinnige sfeer in en om het kasteel, ook komt
er geen informatie van buitenaf binnen. Door een dagboek dat men
vindt krijgt de lezer inzicht in de geschiedenis van het kasteel
en de naam hiervan: ROCHEMARIE. Dat is een samenvatting van Marie
de la Roche, de laatste bewoonster.
Toen Anaïs verdween en Simone verdronk dacht ik: jammer, nu
wordt het een gewoon detectiveverhaal en neemt de politie het heft
in handen. Maar neen, tot m’n grote vreugde wist de schrijfster
er een prachtig einde aan te geven. De vrouwen worden vriendinnen.
Ze worden milder, ook tegenover hun moeders en dochters.
Colette zegt: `het ei is een vogel geworden’, daarmee verwijzend
naar haar verhouding met haar dochter. Ze vat het zo op dat het
zachtste binnenste met een harde schil vrij kan komen, maar ze meent
ook dat als kinderen groot worden zij vrij gelaten moeten worden.
Bij Zoë is het andersom. De dochter ontdekt dat ze liefde kan
voelen, zelfs tegenover haar moeder.
De titel van het boek is prima gekozen, want alles en iedereen ondergaat
een salto mortale. Ik vraag me af, of de schrijfster één
van de vrouwen was.
Carin de Bruin-Varwig
----
Een omvangrijke
roman van een mij nog onbekende schrijfster, van die toch al de
derde roman is. […] Ik ken haar vorige romans nog niet, maar
kan me na Salto mortale voorstellen dat sommigen haar boek zowel
vlot geschreven als moeilijk (hermetisch) vinden. De schrijfster
studeerde letteren en wijsbegeerte in Tilburg en aan de Sorbonne
in Parijs, waar ze nog woont.
Hoe moet je haar SM kwalificeren? Soms herinnert het aan nogal platte
chicklit, maar daarvoor is het toch weer te wijsgerig. Soms ook
heeft het thriller- of detectivetrekjes. Maar een moordboek is het
niet echt. […] Het bergt een vreemde geschiedenis in zich,
die ten dele via gevonden dagboekpassages tot leven komt. In zo’n
fragment uit 1972 komt pas na driekart van het boek de titel Salto
mortale opduiken. Maar die vlag denkt mijns inziens niet de lading,
al maakt een der vijf vrouwen een saltoachtige val uit het raam
in een troebelachtige slotvijver. Het boek zit vol onverwachte wendingen,
die ik soms knap, soms ook knap irritant vond. […]
Ik vind de roman meer uit losse flarden bestaan en mis een eenduidige
rode draad en cohesie. Het koketteren van de auteur met haar kennis
van de wereldliteratuur (Shakespeare, Shaw, Woolf, Tsjechov, Ibsen)
met een verantwoording achterin irriteert eerder dan dat het echt
functioneel is. Dat geldt af en toe ook voor de dagboekfragmenten.
[…]
Van SM spreken onderdelen mij wel aan, maar een goede structuur
mis ik en het taalgebruik is soms slecht: `wrevel en wrok kruipen
als wormen door haar buik’. Een vondst? Of larie?
Henk H.J. van
As
----
Vijf vrouwen en een oud kasteel in Frankrijk. De
vrouwen hebben een cursus geboekt via internet voor een week verblijf
in Frankrijk. Ze blijken allemaal voor andere cursus en andere prijs
te hebben ingeschreven.
Ze arriveren, maar er is geen cursusleider. Ze besluiten om toch
maar te blijven om verschillende redenen.
Ze vinden geheime boodschappen door het hele kasteel en volgen die
op. Onderwijl wordt er veel gepraat met elkaar en het blijkt dat
ze allen worstelen met hun jeugd en de moeder neemt bij alle vrouwen
daar een belangrijke plaats in.
Ze blijken gedomineerd te zijn in hun vrijheid en onafhankelijkheid
en hebben alle moeite om zich staande te houden in het leven.
Claire Polders, beschrijft de vrouwenlevens en hun problemen geweldig
mooi en herkenbaar.
In die week groeien de vrouwen naar elkaar toe en ontdekken dat
ze er niet alleen voor staan en helpen elkaar. Die week heeft de
vrouwen veel inzicht gebracht in alle opzichten. Ze kunnen het leven
weer aan.
Er staan zulke mooie zinnen in het boek waar je goed over na moet
denken: `Ze wrijft de kreukels uit het papier en stopt de woorden
in haar broekzak’ en `Je kunt woorden weigeren en buiten werking
stellen’.
Prachtig, ik heb genoten van het boek.
Hartelijke groet
Ineke Albers
----
Het boek leest
als een lekkere zomerroman. Er wordt steeds gewisseld tussen de
vijf verschillende personages. In het begin is het dan ook even
lastig de vijf vrouwen uit elkaar te houden. De karakters zijn goed
uitgediept en het is geweldig te lezen hoe de vijf totaal verschillende
vrouwen in een bijzonder ongewone situatie op elkaar reageren. Elk
van de vrouwen heeft zich om eigen redenen ingeschreven voor de
zomercursus. Ik denk dat ieder van ons zich wel (gedeeltelijk) in
één of meer van de vrouwen kan herkennen. De mysterieuze
sfeer van het kasteel is goed beschreven, evenals de omgeving. Al
gauw boeit het boek zo, dat je het in één ruk uit
wilt lezen. Jammer dat de vondst van het dagboek niet meer toevoegt
aan het verhaal. Het blijft onduidelijk wat de precieze toedracht
is. Het einde laat mij toch een beetje onbevredigd achter, een echte
ontknoping is er niet. Het boek boeit van het begin tot het einde.
Een aanrader.
Marianne
van Kasteel
----
Vijf vrouwen,
vijf karakters en vijf sprongen in het duister. Deze woorden op
de achterkant van het boek bevatten de kern van het boek. De vrouwen
zijn inderdaad erg verschillend van karakter en gaandeweg het boek
wordt dit duidelijk doordat alle karakters en achtergronden van
de vrouwen apart beschreven worden. Die aparte karakterbeschrijving
verklaart wel enkele gebeurtenissen die in het boek plaatsvinden.
Een boek dat makkelijk leest en dat je blijft boeien tot het einde.
Alhoewel het einde een beetje open blijft maar dat is niet echt
storend. Het taalgebruik is erg makkelijk te lezen en de verhaallijn
is mooi te volgen en ook erg duidelijk. Kortom een mooi boek!
Groetjes
Marieke van Melis
----
Ik heb lang
getwijfeld of ik mijn recensie van uw nieuwe boek Salto mortale
zou insturen. Bederf ik niet de pret? Val ik niet uit de toon? Plaatst
uitgeverij De Geus mijn bijdrage wel?
Uiteindelijk heb ik het toch maar gedaan, zoals u misschien constateert.
Laat ik voorop stellen dat ik uw boek van begin tot eind heb gelezen.
Ik houd niet van half werk, een gratis beoordelingsexemplaar vraagt
om een tegenprestatie en ik heb het graag gedaan.
Salto mortale gaat over vrouwen die zich hebben aangemeld voor een
cursus in een kasteel. Hun docent komt echter niet opdagen. Een
mooi gegeven, want wat er kan allemaal gebeuren tussen die vrouwen?
Moeilijke gesprekken, grote gevoelens en onverwerkte teleurstellingen
genoeg in Salto mortale, maar spanning? Nee. Hier had een onverwachte
gast wonderen kunnen doen en ik denk echt niet in de eerste plaats
aan een seriemoordenaar.
In het boek ontbreekt ook de humor, die de ernst had kunnen relativeren.
Ook met de vrouwen die u hier neerzet, heb ik weinig affiniteit,
te weinig vlees en bloed.
Ik wens u oprecht heel veel succes met de verkoop van uw nieuwste
boek!
Hartelijke groet
J.J. Soetekouw
----
Nog niet eerder
heb ik een boek van Claire Polders gelezen, maar binnenkort ga ik
zeker haar andere twee boeken lezen. Want wat een heerlijk boek
is Salto mortale. Op sommige punten heel herkenbaar, het gaat over
vijf verschillende vrouwen en karakters, dus zit er altijd wel iets
herkenbaars in. Maar ook heel verrassend en vol fantasie. De beschrijvingen
van het karakter, verleden en huidige leven van de vrouwen is duidelijk
en helder. En dat geeft het boek veel diepgang. Opvallend is dat
de beschrijvingen mooi gescheiden zijn van de verhaallijnen en op
het juiste moment verschijnen.
Het open einde vond ik niet bij het boek passen. De weg naar het
einde toe is spannend, maar de ontknoping niet zo verrassend als
verwacht. Ook andere zaken, zoals het dagboek en de organisatie
worden niet helemaal uitgediept. Persoonlijk vind ik dat jammer,
want daar had veel meer verhaal aan vast kunnen zitten.
Maar het boek is zeker een aanrader voor zowel jonge en oudere vrouwen,
moeders en dochters.
Hartelijke groet
Karin Aartsen-Weber
----
Mijn eerste
kennismaking met Claire Polders dankzij een leuke actie van uitgeverij
de Geus.
Zonder haar direct de hemel in te prijzen vind ik haar te vergelijken
met Marianne Fredriksson.
Een boek voor alle vrouwen: we zijn altijd iemands dochter.
Hoe moeders en dochters met elkaar om gaan, met welke gevolgen en
hoe dit patroon wordt doorbroken beschrijft Claire precies goed.
Niet overdreven allerlei randzaken erbij halen, maar steeds dicht
bij de situatie blijven. Daardoor is het ook een fijn leesbaar boek,
waar je heerlijk in kunt blijven lezen zonder dat je denkt over
wíé heeft ze het nu weer!
Ook de setting, het te renoveren landhuis met overwoekerde tuin
en vroegere bewoners, zijn in het juiste perspectief beschreven.
Nergens te veel van het goede en ik vind de vijf karakters herkenbaar
en ook prima bij elkaar passen. Aandachtvragende moeder en puberende
dochter, een analyserende journaliste, een bazig type en een zachte
volgzame persoon.
Leuk gevonden; een cursus waarbij de cursusleider ontbreekt en de
cursisten met zichzelf door middel van een renovatie aan de slag
gaan. Het verhaal blijft boeien tot het eind over wáár
het uiteindelijk in het leven omdraait. Durf een "Salto Mortale"
te maken: durf te voelen en te zijn wie je écht bent.
De problemen waar de vijf vrouwen mee kampen zijn van alle tijd
en zeer herkenbaar voor alle moeders en dochters.
Een aanrader voor alle vrouwen!
Hartelijke groet
Gelland Strikwerda-de
Jong
----
Op het kasteel
Rochemarie, waar vijf vrouwen voor een cursus samenkomen, verandert
bij ieder van hen de levenshouding. De boek-opbouw in Keuring, Blauwdruk,
Sloop, Projectontwikkeling, Afwerking en Oplevering is origineel
bedacht maar was niet echt nodig. De lijnen zijn duidelijk genoeg.
Karakters worden zonder mededogen neergezet, clean bijna, herkenbaar.
Allemaal hebben ze een levensprobleem en gaandeweg wordt duidelijk
welk.
Het lijken onverenigbare karakters; de vrouwen hebben eigenlijk
niets gemeen, maar tenslotte blijken ze elkaar toch te kunnen begrijpen
en helpen.
Ongrijpbaar blijft de cursusleider, die nooit op kwam dagen. De
vrouwen blijken hun eigen cursus te hebben gemaakt en doorlopen.
De spanning die in Salto mortale wordt opgeroepen wordt bijna tot
aan het eind vastgehouden. De Oplevering gaat echter ineens van
een leien dakje. De strijd die elk van de vrouwen moest leveren
wordt naar mijn idee niet voldoende uitgediept en ingevoeld.
Hartelijke groet
Erika van Oldeneel
----
Vijf vrouwen
komen aan op een mooie zonnige dag bij een kasteel. Vijf vrouwen
die de hoofdrol gaan spelen, alvast geen alledaags gegeven. En toch
… Zij hebben besloten om een ‘verbouwingscursus’
te volgen van een maand. Zij kennen elkaar vooraf van haar noch
pluim. En toch …
Het verhaal begint met een rustieke beschrijving van de geschiedenis
en pracht van het kasteel, … of althans wat er nu nog van
overblijft! De eerste gast komt aan, en vindt niemand die haar verwelkomt.
Dan volgen de andere gasten. Maar nog steeds geen spoor van de cursusleider.
Is dit een flauwe grap, of steekt er meer achter? De vrouwen gaan
op onderzoek uit, maar worden niet veel wijzer.
Plots ontdekken zij, her en der verspreid op muren, meubels, tegels,
inscripties in een vreemde taal. Zijn dit instructies van de onzichtbare
docent? Geniaal gevonden!
De vrouwen tasten elkaars achtergrond af. Trachten te weten te komen
wie de anderen zijn. Claire Polders beschrijft dit in een mooie
en heldere taal, die vlot leest. Zij leidt je binnen in de psyche
van de verschillende vrouwen. De karakters krijgen vorm. Gaandeweg
word je nu meegezogen in het verhaal. Het intrigeert, het prikkelt
de nieuwsgierigheid. Je blijft lezen!
Ondertussen krijg je hier en daar nog leuke levenswijsheden mee,
en tussen de regels kan je ook nog een minicursus teambuilding vinden.
Je komt het vanzelf te weten, naarmate onze vrouwen vorderen in
de renovatie van het kasteel. Dit alles maakt Salto mortale als
een uitermate boeiend en meeslepend boek.
Jammer dat het slot ietwat in mineur is. Wie was nu de opdrachtgever?
Wat was het echte doel achter de cursus? De lezer blijft met deze
vragen achter. De kers op de taart ontbreekt hier! Jammer.
Hartelijke groet
Mertens Eddy
----
In eerste instantie
had ik niet zoveel trek in een boek over vrouwen op cursus op een
kasteel in Frankrijk. Maar …. door de uitdagende blik van
de schrijfster en haar filosofisch-letterkundige achtergrond werd
ik toch het boek ingetrokken en ik vond het een plezier om te lezen!
Mooie taal, goed herkenbare karakters (al liggen ze wel een beetje
tegen het cliché aan) en een raadselachtig begin.
De moeder- en dochterrelaties waarover het in Salto Mortale gaat
zijn veel voorkomende ‘soorten’: de zieke moeder en
de mantelzorgdochter (tegen wil en dank); de artistieke, vrije moeder
en rebellerende, grenzenzoekende dochter; de kille godsdienstige
moeder en de manipulerende dochter; de hoog-intellectuele moeder
en de wereldvreemde dochter die beter bekend is met de geest dan
met het lichaam. Het zijn dochters en moeders die in het kasteel
samenkomen voor een restauratieve cursus die niet alleen het kasteel
ten goede zal komen, maar vooral henzelf. Ze arriveren één
voor één op een voor hen typerende manier, zodat je
gelijk weet wat voor vlees je in de kuip hebt.
Het is een geloofwaardig verhaal, met geloofwaardige mensen die
geloofwaardige problemen en herkenbare levens hebben. De metaforen
liggen her en der duidelijk zichtbaar verspreid (bijenkorf = vrouwenwerkgroep;
salto mortale = loslaten en de sprong wagen; kasteel = eigen leven;
de tussentitels; etc.), maar ik vond dat nergens hinderlijk. Het
is ook wel leuk om dat te zoeken in de tekst. En ik was erg gecharmeerd
van het taalgebruik en de zinsbouw van Polders, in de beschrijvingen
en heel natuurlijke dialogen.
Jammer dat het slot – in mijn ogen – een beetje frommelig
is; het wiebert een beetje uit. Maar laat dat je er niet van weerhouden
het boek te lezen …. er zitten genoeg aangename uurtjes in!
Hartelijke groet
C van E
----
Ik heb van vrouwen
nooit veel begrepen, maar dat het in een onbewoond en afgelegen
kasteel laten samenkomen van vijf wildvreemde vrouwen een hachelijke
onderneming is, een salto mortale, snap ik volkomen. Aan het eind
van het boek blijft wel de vraag of deze hachelijke onderneming
nu een succes is geworden. Er blijft na het lezen meer stof tot
nadenken achter. Het niet beantwoorden van vragen en het niet ontknopen
van situaties kan een keuze van de auteur zijn om de lezer te prikkelen.
Het kan ook bewerkstelligen dat de lezer het gevoel bekruipt dat
niet alle losse eindjes zijn afgehecht. Soms gaat dat samen met
de vragen waar sommige personages nu ineens vandaan komen en waarom
sommige verhaallijnen niet verder zijn uitgewerkt.
Vijf vrouwen, ieder met eigen achtergronden, verwachtingen en motieven,
zó bij elkaar brengen vraagt om spanningen. Die zijn er dan
ook volop tussen de deelneemsters en zijn vaak onrustbarend scherp
en natuurgetrouw beschreven. Het kasteel en haar geheimzinnigheden
wordt nergens spannend. In de hele roman zijn mooie en soms verrassende
vondsten geweven, waarvan het “paralleldromen” door
twee van de vrouwen, de waanvoorstellingen of de suggestie voortdurend
bespied te worden er een paar zijn. Doordat de roman eigenlijk afzonderlijke
verhalen beschrijft en de auteur halverwege een extra invalshoek
toevoegt is het, jammer genoeg, alsof je als lezer niet echt ‘in
het verhaal’ komt. Voor mij had dat als gevolg dat ik het
boek niet in ´één adem´ heb uitgelezen.
Maar het boek verder ongelezen laten liggen lukt ook niet. Je kunt
niet anders dan verder lezen, zoals het springen voor de acrobaat
die een salto mortale moet maken ook onontkoombaar is.
Vriendelijke groet,
Wouter Kalkman
----
Ik heb het boek
twee keer gelezen en raakte steeds meer geïnteresseerd in de
psyche van de schrijfster, die voorin het boek Salto mortale vermeldt
dat dit boek niet over haar moeder gaat. Wel - zo vermoed ik - over
aspecten van de relatie van haar en haar moeder. Immers vele varianten
van de veelal verweven relaties van moeders en dochters krijgen
in dit boek hun beschrijving.
De metafoor van het vervallen kasteel - dat als je er de tijd en
energie voor neemt zich steeds meer laat kennen in haar geschiedenis
en opnieuw tot leven komt - lijkt te staan voor die relaties. Schuld,
schaamte en boosheid ten opzichte van elkaar en de uitwerking daarvan
worden op originele wijze vorm gegeven.
In een volgend boek zou de schrijfster zich meer kunnen beperken
in wat zij wil overdragen waardoor de boodschap krachtiger kan overkomen.
Een boek over haar relatie met haar moeder is mijn tip.
Hartelijke groet
O.W. Koning
----
Voor wie houdt
van verhalen over groepsprocessen tussen vrouwen is dit boek ongetwijfeld
een aanrader. Maar wanneer vijf vrouwen in een ietwat vervallen
kasteel worden gepropt, zou dat dan niet op z'n minst tot een heuse
catfight leiden? In Salto mortale overheerst slechts zelfreflectie
en onderling psychologisch geneuzel. Een gemiste kans.
Het verhaal laat zien hoe de vrouwen, die zich hebben opgegeven
om een cursus te volgen, op een middeleeuws kasteel arriveren en
daar ontdekken dat hun leider niet komt opdraven. Na veel getouwtrek
en navelstaarderij besluiten de dames eindelijk ieder het heft in
eigen hand te nemen. Ze blijven.
Wat volgt is een uitgebreide verzameling sfeerbeschrijvingen en
bespiegelingen die aangenaam wegleest. Maar door titel en kaft verwachtte
ik meer plot en drama. De motieven van de hoofdpersonen zijn bij
aanvang wazig en ondoorgrondelijk en blijven dat tot en met het
eind. De regelmatige perspectiefwisselingen houden het verhaal weliswaar
verrassend en soms zelfs spannend, maar kunnen niet verbloemen dat
het verhaal gaandeweg meer vragen oproept dan beantwoordt.
Door de inzet van 'spanningselementen' als een dagboek, geheime
boodschappen en een raadselachtige verdwijning wordt het verhaal
een vreemde en vervreemdende mengelmoes van hier - nu - toen en
daar. Met mooie filosofische momenten, dat wel, maar toch borrelt
bij het naderen van het eind de onvermijdelijke vraag op: waar gaat
dit verhaal eigenlijk heen?
Jammer genoeg blijft die vraag onbeantwoord.
Het lijkt erop dat de schrijfster niet graag antwoorden cadeau doet
en daarom veel van de invulling aan de eigen fantasie van de lezer(es)
overlaat. Op zich een prima gedachte. Maar Salto mortale lijkt daarmee
een duidelijk gevalletje van 'té vaag - en in teveel lagen
willen vertellen.' Geeft niks. Kan de beste gebeuren.
Hartelijke groet
Helma de Regt
----
Salto mortale is een roman die zich op een interessante,
raadselachtige manier aan de lezer ontvouwt.
Een verhaal van vijf zeer verschillende vrouwen in uiteenlopende
levensfasen, die op een niet makkelijke wijze steeds meer begrijpen
van hun eigen leven en daarin eigen initiatieven gaan nemen.
Moeder en dochterrelaties, binding tussen vrouwen worden gaandeweg
het verhaal ontrafeld. De vrouwen ontplooien zich op onverwachte
wijze. Dit alles vindt plaats op een prachtig kasteel in een natuurgebied,
wat bij de lezer, nostalgische, “magischrealistische”
beelden oproept. Een boek dat zeker voor vrouwen de moeite waard
is om te lezen.
S. Jong
----
Vijf vrouwen,
die elkaar niet kennen, doen mee aan een cursus bij een middeleeuws
kasteel, waarbij de cursusleider niet op komt dagen. Het is een
interessant begin van het verhaal. De lezer weet aan het begin nog
weinig over de vrouwen, waardoor het moeite kost om in het verhaal
te komen. Maar in de loop van het verhaal wordt het verleden van
de vrouwen steeds verder ontrafeld waardoor de lezer meegezogen
wordt in het verhaal. De vrouwen hebben allemaal hun eigen reden
om mee te doen aan de cursus, maar de lezer weet deze nog niet en
probeert daar achter te komen. Door het gebruik van een wisselende
focalisator is het mogelijk om met alle personages mee te leven.
Polders zorgt ervoor dat er door het hele verhaal heen ontdekkingen
en onthullingen worden gedaan, zonder dat daardoor iets van de spanning
verloren gaat. Er blijven namelijk tot op de laatste bladzijdes
onopgeloste zaken bestaan die je als lezer erg nieuwsgierig maken.
Het verhaal zet de lezer regelmatig op het verkeerde been, waardoor
er vaak verrassingen ontstaan. Zo lijkt heel lang het verschijnen
van de cursusleider de oplossing van alle problemen te zijn. Maar
pas aan het einde wordt duidelijk dat deze helemaal niet nodig is
om het verhaal af te sluiten. Het boek is opgedeeld in de fases
van een bouwproces, van keuring tot oplevering, waardoor het thema
‘bouwen’ in het hele boek is doorgevoerd.
Al met al een zeer geslaagd boek dat menig lezer met veel plezier
zal lezen.
Hartelijke
groet
Berber Bouma
----
Leuk boek met
herkenbare thema's, want wie is er niet af en toe bang voor vrijheid
of verlangt naar (meer) onafhankelijkheid? Vlot geschreven, leest
lekker door.
Hartelijke
groet
Yvonne de Vaal
----
Salto mortale is het derde boek van Claire Polders. Het verhaal
speelt in een kasteel. Vijf vrouwen hebben zich bij een organisatie
opgegeven voor een cursus restaureren. Later komt er nog een meisje
bij. De vrouwen zijn zeer verschillend, zowel van achtergrond als
van karakter. Zij hebben allen problemen – vooral met hun
moeder – die in de loop van het verhaal uitvoerig worden besproken.
Van de cursus komt niet veel terecht. Er blijkt geen docent en geen
lespakket te zijn. Toch is op hen gerekend, gezien de welgevulde
koelkast en de mand met levensmiddelen die wekelijks wordt bezorgd.
Tijdens een verkenning van de kamers blijkt dat de vrouwen toch
aan de slag kunnen met het opknappen van het vervallen gebouw. Dit
gaat – zeker in het begin – gepaard met de nodige strubbelingen,
irritaties en meningsverschillen. De deelneemsters verschuilen zich
voor elkaar – soms letterlijk achter hun lange haar –
en laten niet hun ware gezicht zien. Een thema dat ook in de eerste
roman van Claire Polders speelt.
Gaandeweg het verhaal vordert de restauratie toch, en door de vele
gesprekken à deux en in de groep ontstaat er meer begrip
voor elkaar. Aan het einde is er zelfs sprake van ‘het wonder
van hun kameraadschap’. Tussendoor spelen nog fragmenten uit
een dagboek van de laatste bewoonster van het kasteel, waarin enige
parallellen met de vijf vrouwen te zien zijn.
Het boek bestaat uit vijf delen, waarvan de titels verwijzen naar
het verloop van de restauratie, maar ook naar de verhouding tussen
de vrouwen. Elk deel is onderverdeeld in korte hoofdstukjes, wat
– mede door de schrijfstijl en het duidelijke lettertype –
ervoor zorgt dat het boek prettig leesbaar is. Toch leest Salto
mortale niet altijd even gemakkelijk door de vele zelfreflecties
en gesprekken waarin levenswijsheden en filosofieën gedebiteerd
worden die niet altijd even toegankelijk zijn. Ook de bedoeling
van sommige dromen en visioenen blijft soms vaag. Dit laatste maakt
het boek echter wel uitermate geschikt voor leesclubs, die met de
dromen en visioenen en met het verhaal zelf een flink aantal avonden
kunnen vullen.
Ten slotte: Salto mortale betekent ook ‘een groot waagstuk’.
Al lezende kreeg ik de indruk dat dit boek een te groot waagstuk
voor de schrijfster is geweest. Iets minder wijsheden, filosofieën
en dergelijke had het verhaal leesbaarder gemaakt en aan kracht
doen winnen. Mijns inziens heeft zij te veel in één
boek willen persen.
Tj. van der
Ploeg
----
Vijf vrouwen
met uiteenlopende leeftijden en achtergronden geven zich op voor
een verbouwingscursus van een maand in een kasteel. Ze arriveren
in augustus bij de burcht, in een rotsachtige omgeving in Frankrijk.
Tot hun verbazing blijkt de leiding afwezig te zijn. De vrouwen
besluiten er zelf het beste van te maken, waarbij ieder haar eigen
kwaliteiten inbrengt.
Eerder werd het kasteel bewoond door een Russische oliemagnaat,
zijn vrouw en zijn drie dochters. We krijgen inzicht in de levens
van deze familieleden, door de vondst van een dagboek van een van
de dochters. De Russische dochters blijken op zoek te zijn geweest
naar erkenning door hun moeder, net als de vijf vrouwen die het
kasteel bezoeken hiernaar op zoek zijn.
Salto mortale heeft zowel literaire als filosofische en psychologische
kwaliteiten. Veel actuele vragen worden naar de oppervlakte gebracht:
is er buitenaards leven? Beschikken we over de mogelijkheid zelf
te beslissen ? over goed en kwaad, schuld en boete, leven en dood
? of zijn we geprogrammeerd en worden we bestuurd door iets buiten
ons?
(…)
Het einde is zo geconstrueerd dat alles uiteindelijk goed komt.
Alles klopt en het is een boeiend gegeven, maar het blijft helaas
niet boeien.
Greet Zeedijk
----
Een boek
dat vanaf de eerste regel (aan het begin van het derde millenium,
op een broeierige middag in augustus, komt Simone Jacobs aan bij
een klein kasteel in het zuidoosten van Europa) je aandacht vasthoudt.
In de eerste regel wordt gelijk geplaatst waar het verhaal zich
af zal gaan spelen.
Dan verschijnen er nog vier andere personen op het toneel. Ze blijken
allemaal ingeschreven te hebben voor een curus renoveren …
Ieder heeft daar een eigen reden voor, maar ieder
heeft ook een ander bedrag betaald bij het inschrijven. Ieder heeft
er ook een eigen belang bij.
Ze hebben ingeschreven voor een cursus, maar de cursusleider komt
niet opdagen. Wat gaan ze doen: vertrekken of blijven?
Uiteindelijk blijven alle vrouwen en gaan ze aan de slag. Het kasteel
lijkt zelf aan te geven wat er allemaal moet gebeuren. Ineens staan
er overal en nergens teksten als: verf mij, sloop mij, etc.
Vijf verschillende vrouwen, allemaal een andere insteek en een andere
achtergrond, maar met één duidelijke overeenkomst:
ze hebben allemaal op de een of andere manier een probleem met de
moeder-dochter relatie. In het hele verhaal komen de vrouwen min
of meer tot leven. Van alle vrouwen wordt een persoonsbeschrijving
gegeven en in alle
beschrijvingen zit wel iets waarin je jezelf kunt herkennen. Dat
is waarschijnlijk ook de reden dat je het boek pakt en in principe
maar gewoon door blijft lezen.
Doordat ik naar mijn beleving te druk bezig ben met andere dingen
pak ik maar zelden een boek, maar van dit boek las ik het eerste
deel (“de keuring”, ongeveer honderd pagina’s)
achter elkaar uit. Had bijna geen tijd om mijn thee in te schenken
en op
te drinken.
Een boek dat ik iedereen van harte kan aanbevelen!
Hartelijke groet
Gerda van der Wal
----
|
