De auteur

Anne Birkenfeldt Ragde (1957) is in Noorwegen een mateloos populaire schrijfster – als ze met een blindedarmontsteking in het ziekenhuis wordt opgenomen, is dat voorpaginanieuws in de landelijke kranten. Van haar roman Het leugenhuis (Berlinerpoplene) werden meer dan 350.000 exemplaren verkocht, en dat in een land met slechts 4,5 miljoen inwoners! Van de trilogie waarvan Het leugenhuis het eerste en Het wenshuis het tweede deel is, werden meer dan 1 miljoen exemplaren verkocht …

Anne B. Ragde werd in 1957 geboren in Hardanger, het fjordengebied van Noorwegen. Ze wilde dierenarts worden, maar was niet goed genoeg in wiskunde. Daarom besloot ze Engels, linguïstiek en fonetiek te gaan studeren, maar de liefde voor dieren bleef: ‘Dieren zijn geweldig. Vooral varkentjes. Varkens fascineren me, ze leren ongelooflijk snel. Biggetjes ruiken net als baby’s. Kijk eens naar die prachtige blauwe ogen, en die wimpers. Zo slim, zo mooi, zo schoon …’

Na haar studie werkte Ragde als lector aan de universiteit en als tekstschrijver voor een reclamebureau; in haar vrije tijd schreef ze kinderboeken. Nadat haar derde kinderboek was uitgegeven, besloot ze zich fulltime aan het schrijven te wijden. Dat was eenentwintig jaar geleden, en sindsdien is er een groot aantal boeken van haar hand verschenen, in diverse genres, waaronder kinder- en jeugdboeken, humoristische boeken, korte verhalen en thrillers. En, zo geeft ze toe, in de beginperiode, toen haar boeken nog niet zo goed verkochten, schreef ze vooral erotische verhalen voor mannenbladen. Iets heel anders dan haar biografie van Nobelprijswinnares Sigrid Undset, waar ze in 2001 de prestigieuze Noorse Brageprijs voor ontving.

Haar grote doorbraak kwam met Het leugenhuis, dat in 2004 verscheen en meteen alle verkooprecords brak: het boek werd zowel door het publiek als door recensenten juichend ontvangen. Het verscheen in 2008 in vertaling bij De Geus. Het tweede deel, Het wenshuis, is in 2009 verschenen. Het derde deel, Liggen in groene weiden, zal eind 2010 uitkomen.

Het leugenhuis gaat over een tamelijk disfunctionele familie op een varkensboerderij in het noorden van Noorwegen, een stukje buiten Trondheim, waar Ragde tegenwoordig woont. Drie totaal verschillende broers komen met tegenzin weer thuis als hun moeder op sterven ligt. De onwettige dochter van een van hen maakt het kwartet compleet. En dan is er nog hun oude vader, die mompelend en besluiteloos door het huis schuifelt, geminacht door iedereen; hij komt uiteindelijk met een schokkende onthulling, die hun levens op de kop zet.

Ragde zelf over het succes van haar trilogie: ‘Ik wilde al heel lang een boek schrijven dat zich op een boerderij afspeelt, omdat ook mijn wortels op het platteland liggen. Een familiebedrijf roept verplichtingen op, er breekt een onbeschrijflijke paniek uit als er geen opvolger komt. Alleen koninklijke families voelen dezelfde druk als boeren.’

Het leugenhuis is ook bewerkt tot een toneelstuk en een succesvolle televisieserie, en het boek is inmiddels aan vijftien landen verkocht, waaronder Engeland en Duitsland. Het tweede en derde deel van de trilogie bereikten in Noorwegen al net zo’n groot publiek als het eerste.

Ragdes boeken worden door mannen én vrouwen gelezen, jong én oud. ‘De jongste lezer die me geschreven heeft, was veertien, de oudste zesennegentig. Ze vertellen me dat ze zich zo enorm identificeren met de personages dat ze op de ene bladzijde hardop moeten lachen en op de volgende moeten huilen. Ze zeggen dat ze het boek niet weg kunnen leggen, dat mijn personages door hun hoofd blijven spoken. Ik denk dat het succes veel te maken heeft met het feit dat het over een familie gaat, de ingewikkelde familie waar we allemaal deel van uitmaken. Een “normale” familie bestaat niet, we hebben allemaal problemen, op welk vlak dan ook. En we hebben zo veel rollen binnen een familie waarmee we moeten jongleren. Op een familiefeestje ben ik tegelijkertijd moeder, dochter, zuster, kleinkind enzovoort. Het boek laat ook duidelijk zien dat wat níét hardop gezegd wordt het belangrijkst is, niet wat we wél zeggen …’

In Noorwegen is Ragde zoals gezegd mateloos populair, in de eerste plaats door haar romans, maar ook door haar flamboyante persoonlijkheid; ze neemt geen blad voor de mond, is een boeiende verteller en heeft een vliegbrevet en een schietvergunning – maar alleen om een geweer te mogen lenen als ze in haar eentje op stap gaat op Spitsbergen, om zich te beschermen tegen ijsberen …