Boeken

Vissen redden

In een ultieme poging haar liefdesverdriet te verdringen, stort Monique zich op het redden van de planeet door het op te nemen voor de vis.

Kun je de wereld redden als je jezelf niet kunt redden?

Schrijfster Monique Champagne heeft gebroken met de literatuur. Sinds haar geliefde haar heeft verlaten, stort ze zich op de strijd tegen overbevissing. Vanuit de visie dat alle leven in zee is ontstaan en de mens bezig is de oorsprong van zijn herkomst te vernietigen, vreest Monique dat de eindfase van het leven ophanden is. Haar gloedvolle krantenartikel tegen overbevissing blijft niet onopgemerkt. Ze wordt uitgenodigd op internationale viscongressen om wetenschappelijke verhandelingen te verluchtigen met een meer op de emotie gerichte inbreng.

Daarmee begeeft Monique zich vol overgave in de wondere wereld van visactivisten en maritiem onderzoekers. Het goede doel legitimeert haar vlucht voor de liefdespijn. Hoewel het niet eenvoudig blijkt zich aan te sluiten bij de onderzoekers, ontmoet ze twee medecongresgangers die haar bevestigen in de rol die ze zich heeft aangemeten. Maar hoe lang kan iemand zich achter kabeljauw en tonijn verschuilen?

Groener gras

Een bundel verhalen over winnen en verliezen

Sinds de publicatie van Slaap! wordt Annelies Verbeke veel gevraagd voor het schrijven van verhalen en columns. Het kortebaanwerk beviel haar zo goed, dat ze ook zichzelf de opdracht gaf af en toe een kort verhaal te schrijven.

In Groener gras zijn vijftien puntgave verhalen gebundeld, met als thema winnen en verliezen. Verhalen over mensen die je buren zouden kunnen zijn, maar die er een ‘afwijkende’ levensstijl op na houden. Soms is het uitgangspunt een schijnbaar bizarre situatie, zoals in het verhaal waarin de jonge vrouw Lola genegenheid opvat voor een os: ‘Lola fietste vaak en haar tochten duurden steeds langer. Volgens haar familieleden werd ze daartoe gedreven door huwelijksproblemen en werkeloosheid. Zelf wilde ze het niet zo ver zoeken. Ze fietste zomaar. Ze had erg gespierde benen.’

Een andere keer betreft het de obsessie van een man voor huppelen, en zijn verwondering wanneer hij ontdekt dat anderen zijn fascinatie delen: ‘Steven huppelde drie keer per week. In groepsverband. Drie maanden geleden had een folder hem over het bestaan van de cursus ingelicht. Hoewel de fotootjes met huppelende mensen in joggingpakken hem aanvankelijk hadden afgeschrikt, vond hij de begeleidende tekst overtuigend: “Waarom stoppen met huppelen na je negende?”’

Wat de verhalen sterk maakt, is de verrassende invalshoek, de humor en de sterke plot. Door te kiezen voor een niet voor de hand liggende situatie, tilt Verbeke de verhalen boven de werkelijkheid uit. En daarmee benadrukt ze de absurde kanten van de realiteit.

Reus

De opvolger van het succesvolle Slaap! Gewetenloze zussen op zoek naar het echte leven.

Kim en Hannah zijn zussen van rond de dertig die er geen punt van maken af en toe te liegen of te stelen. Ze hebben veel met elkaar gemeen (hun mannen heten allebei Wim), hebben veel samen gedaan maar naarmate ze ouder worden is het contact minder veelvuldig. Als ze bij elkaar zijn bespreken ze hun leven, net als vroeger. Hun liefdesleven passeert de revue, de band die ze samen hebben en die hun mannen niet begrijpen. Van hun verlangen naar een relatie buiten het huwelijk maken ze geen geheim en ook in het wikken en wegen over kinderen kunnen ze elkaar goed vinden.

Ze zei dat ze behoefte had aan zekerheden en ze dacht dat het verleden er een was. Ik twijfelde. Is het verleden betrouwbaar? Ze vroeg om verhalen die tot heftige ruzies hadden geleid met teerbeminden die niet begrepen waarover we het hadden.

Vaak zijn de gesprekken genoeg om de rusteloosheid te bezweren, maar hoe meer ze erover nadenken, hoe groter de beklemming wordt. Als de zwangere Kim haar man bedreigt met een plastic mesje, is dat het signaal om actie te ondernemen. De zussen vertrekken naar Australië.
Als een soort Thelma en Louise doorkruisen ze het grote continent. Op de vlucht voor de sleur en op zoek naar het echte leven. Daarbij doen ze wat de situatie vraagt. Zonder wroeging, zonder verantwoording af te leggen. Wat ze zich niet realiseren is dat op een zwangerschap een geboorte moet volgen. En dat je je geweten niet eindeloos kunt sussen. Dat het dan uitgroeit tot een reus die zich tegen jou keert. Wat ook gebeurt.

Over het personage Reus
De Reus is de verpersoonlijking van alles wat Hannah onderdrukt. Haar geweten en integriteit maar ook een meer algemeen ‘humane’, sociaal ingestelde, begrijpende kant dus. Anderzijds belichaamt hij, en het feit dat hij groeit, ook de waanzin die uit die onderdrukking voortvloeit. Hij is een hallucinatie. Als ze hem voor het eerst ziet, in de buitenwereld, voelt ze aan dat er iets met hem is, maar ze weet nog niet wat. De eerste keer dat hij de ruimte binnendringt waarin haar tweede leven zich afspeelt, is dat in de gedaante van een onverwoestbare muis. Net als dit diertje is Hannah’s opkomende waanzin op dat moment klein, ongrijpbaar maar erg hardnekkig. Net als de reus zullen die waanzin en ontreddering groeien. De controle die ze op het leven wilde uitvoeren, door zelfreflectie te ontwijken en al wat fout zit te onderukken, blijkt ontoereikend en zinloos en keert zich uiteindelijk tegen haar.

Slaap!

Is het mogelijk te ontkomen aan jezelf?

Maya lijdt aan slapeloosheid. Ze doet van alles om een paar uur rust te krijgen. Adviezen van vrienden en deskundigen helpen niet. Therapieën via ShopChannel en goedbedoelde cursussen werken evenmin. Als haar geliefde met haar breekt omdat met haar geen land meer te bezeilen valt, verliest ze alle controle. ’s Nachts belt ze uit frustratie mensen uit hun slaap.

Een bange vrouwenstem. Ik trachtte zo alarmerend mogelijk te zwijgen. `Hallo? Wie is daar?’ Wat zeggen mensen toch banale dingen.

Tot ze op een van die tochten haar mannelijke evenknie, Benoit, tegenkomt. Het is het begin van een bizarre en tedere relatie die niet gemaakt lijkt om stand te houden.